---

 

Dat een depressie je verandert, dat is een ding wat zeker is. Maar als je er eenmaal in zit, lijkt er geen weg meer naar buiten. Een depressie kan verschillende oorzaken hebben, bijvoorbeeld een traumatische gebeurtenis, een overmaat aan stress, een burnout, vervelende omstandigheden, een overlijden van een dierbaar persoon, een tekort aan serotonine in je hersenen of een tekort aan andere bepaalde stoffen. Maar een depressie is zeker geen 'hopeloze situatie', een depressie kan juist een uitweg zijn in een netelige situatie waarin je je ongelukkig voelt, wanneer je besluit dat datgene wat je ongelukkig maakt, niet langer in je leven past en er afstand van neemt: 'Hup, WEG depressie!!!'. Vaak kun je er van alles aan doen om eruit te komen en heel vaak houdt een depressie ook gewoon vanzelf op, maar als je depressie niet vanzelf ophoudt dan moet er wat gebeuren. Allereerst is het van belang dat je je depressie 'accepteert'. Acceptatie is vaak al de eerste stap op weg naar genezing. Ook je melancholieke gevoelens een plaats geven is erg belangrijk. Aanvaard ze en doe niet alsof het er niet is, want juist door ontkenning voel je je vaak nog rottiger dan wanneer je het aanvaart en probeert er wat mee te doen. Vele kunstenaars in  de geschiedenis leden aan diepe melancholie en zwaar depressieve stemmingen. Zangers, schilders, dichters en andere kunstenaars GEBRUIKEN hun depressie juist om kunst te kunnen creeren. Kunstenaars zijn vaak zeer gevoelige mensen en hun gevoeligheid voor de buitenwereld stelt hun juist in staat iets te doen met die gevoelens, hoewel het natuurlijk niet altijd makkelijk is om het te accepteren,  maar ok je bent nu eenmaal depressief dus is het zaak de situatie  aan te pakken. Kijk naar wat voor jou de beste manier is om je negatieve gevoelens te uiten. Hetzij in een gedicht, of in een tekening, een liedje of wat dan ook. Als je het maar ÚÍT. Een depressie is als een donkere wolk in je hoofd. Het moet dus 'regenen' om de zon weer te kunnen zien. Laat het dus regenen. Je gedachten zijn als regendruppels die uit de donderwolk vallen om weer lucht te krijgen in je hoofd waarna de zon weer kan gaan schijnen in al haar felheid. Wanneer je de depressie eenmaal goed 'gevoeld' hebt kan deze ook transformerend werken en geestelijke 'groei' teweegbrengen.

 

Probeer er niet voor weg te lopen maar kijk ernaar en zie wat het met je doet. Probeer te achterhalen waar de gevoelens vandaan komen en doe er iets mee. Schrijf het desnoods op in een dagboek zodat het uit je systeem verdwijnt. Lees het later nog eens terug en  neem er op die manier afstand van. Gewoonweg HUILEN kan ook heel erg goed helpen omdat het de druk van je hoofd afhaalt!

 

Je kan ook leren je melancholieke gevoelens te accepteren en ervan te 'genieten'. Melancholie kan een heerlijk gevoel zijn zolang je er maar niet al te lang in zwelgt. Wanneer je accepteert dat je je ongelukkig voelt, kun je nooit meer echt ongelukkig ZIJN omdat je de gevoelens een plaats geeft. Daar kom je  achter wanneer je diep in de depressie 'duikt'. Hoe dieper je geweest bent des te sterker je wordt. Waarna het later makkelijker wordt om een depressie te accepteren wanneer het je weer overkomt!

 

Maar het belangrijkste blijft: 'Uit je!!!'

---

 

De enige zekerheid die je in het leven hebt is dat je ooit DOOD gaat. Wanneer? DAT weet niemand! Van jongs af aan heeft 'De dood 'mij al in een angstgreep gehouden. Ik was er zo 'als de dood' voor dat ik soms zwaar depressief maandenlang gewoon op de bank kon liggen, denkend aan de dood. Tot ik vond dat dit totaal geen zin meer had. Zelfmoordgedachten kwamen regelmatig in mij op, maar waarom zelfmoord plegen als je bang bent voor de Dood? Dus besloot ik toch maar te gaan 'leven',  want dood zijn terwijl je nog leeft heeft ook geen enkele zin, want dat was ik in feite 'Dood bij leven' omdat ik me liet verlammen door mijn angst voor 'de dood'. De gedachte aan de dood joeg me zoveel angst aan dat ik dacht: 'was ik maar dood, dan hoefde ik ook niet meer bang te zijn om ooit te sterven'. Ik kon mezelf wentelen in diepe melancholie en liet me gek maken met de gedachte dat ik 'eens dood zou gaan'. Maar ja, om een of andere  reden heb ik dit leven 'gekregen',  dus MOET ik er wat mee doen. Nadenken over de zin van het bestaan/ Was dat het? MOEST ik nu werkelijk zo zwaarmoedig zijn of was dat een zelf opgelegd iets? Uiteraard bepaal je dat voor jezelf, maar een béétje bewust zijn is wel goed, alleen niet te diep erin wentelen is de boodschap.

 

We gaan allemaal eens een keertje en ik ben zelf ook al enkele zéér dierbare personen verloren '' aan de dood', maar ik ben nog geenszins van plan om op korte termijn te gaan. Tot de dood moeten we allemaal vooral bezig zijn met 'niet-dood zijn', oftewel 'leven' en hoe je dat leven invult, dat moet je  voor jezelf bepalen.

 

Bewust zijn ván de dood is echter wel goed. Want, je gaat je leven op een diepere, en meer zinnige manier inrichten wanneer je je  bewust bent van je eindigheid en de toch wel redelijk korte tijd die je hebt hier op aarde. Denken aan de dood is GOED, omdat je je bewust wordt van het feit dat je gewoon goed moet léven, want het leven duurt maar even!!! Voordat je het weet staat de man met de Zeis voor je deur en moet je je bedenken waar je nu allemaal in godsnaam mee bezig bent geweest: 'Heb je er wel alles uitgehaald wat er in zat? Was je een goed mens of een slecht mens? Heb je van je leven genoten of was je net als ik al 'dood bij leven?'